Tijdens de zomerexpositie stond ik opeens stil bij een doek dat ik al mijn hele leven ken, en toch telkens opnieuw ontdek. Het schilderij dat mijn vader maakte, toen ik nog maar één jaar oud was. Hij schilderde mij, samen met mijn moeder. En daar zie je het: ik kijk naar haar, lachend. Het raakte me opnieuw hoe bijzonder dat eigenlijk is: mijn vader, altijd creatief en vindingrijk, ving in verf en penseelstreken een moment dat ik zelf nooit heb kunnen herinneren, maar dat toch deel uitmaakt van mijn verhaal.
We bleven er met z’n allen even bij staan. Het gesprek dat volgde, ging al snel niet alleen meer over het schilderij, maar ook over de mensen achter het beeld. Mijn moeder kwam ter sprake. Zij, die zo goed was met kinderen, zo natuurlijk en vanzelfsprekend. Eerst als gymjuf, later als directeur van een middelbare school. Ik hoorde weer die verhalen: hoe ze in een conflict tussen docent en leerling niet aarzelde om de kant van de leerling te kiezen. Niet omdat ze leraren niet steunde, maar omdat ze wist hoe belangrijk het is dat een jong mens zich gezien voelt. Dat lef en die overtuiging heb ik altijd in haar bewonderd.
Ik verloor haar al in 2006, ze was pas 57 jaar. Juist daarom voelt het extra bijzonder om haar aanwezigheid nog zo sterk te ervaren, in verhalen, in herinneringen, en zelfs in dat schilderij waarin ik naar haar lach.
Misschien was het daar, in dat gesprek, dat ik besefte hoe mijn eigen pad eigenlijk de lijnen van mijn ouders samenbrengt. Van mijn vader kreeg ik de creativiteit, het verlangen om iets te maken, te verbeelden. Van mijn moeder leerde ik de kracht van werken met kinderen, en de overtuiging dat ieder kind gehoord en serieus genomen moet worden.
In mijn tuinatelier, Studio Mooij, komen die werelden samen. Daar organiseer ik creatieve workshops, kampen en verjaardagsfeestjes. Het gaat niet alleen om het maken, maar ook om plezier, ontdekking en vertrouwen. Het is mijn manier om een stukje van hen allebei mee te nemen, en tegelijk mijn eigen vorm te vinden.
En zo stond ik die zomerdag voor een schilderij van lang geleden — maar eigenlijk keek ik naar een spiegel van nu.